تو هم می دانی چقدر از ثانیه های عمر کوتاهی که بلند به
نظر می آید گذشته است؟  و ما هنوز هم یاد نگرفته ایم که باید به زندگی
مانند یک جاده نگریست! جاده ای که در آن صحنه هایی را خواهی دید، با کسانی
آشنا خواهی شد، و مشکلاتی را تجربه خواهی کرد که یا دلت را می آزارند و یا
تو به وجودشان عشق خواهی ورزید، و دوستشان خواهی داشت. اما این را هم بدان
که ویژگی جاده این است که همیشه به میل تو پیش نخواهد رفت. به میل ما انسان
ها!  نمی دانم... 

   نمی دانم چه زمان یاد خواهم گرفت که در این مسیر نه
به کسی دل ببندم که روزی شاهد جدایی اش از خویش باشم و نه از کسی آزرده
خاطر شوم که روزی پشیمان بد رفتاری های گذشته ام نشوم. کاش می شد روزی
هشیار شوم و بدانم که این جاده فقط محل گذر است و نه توقف. می خواهم همیشه
این جمله را به یاد بسپارم که "چون می گذرد غمی نیست!"

پ..ن:کاش دووم بیارم!!